volterra

ta cisza. zimna maska rzeki. poprosiła mnie o pocałunek. 

tych potworów wcale nie ma. krok do przodu, dwa do tyłu. 

wilki. płaczące księżycowe serenady. do nikogo.

czujesz ten zapach? to te niebieskie zjawy, całe wydrapane z krwi.

nie mów, że jesteś nikim. to wielkie kłamstwo. 

wiem, że kłamiesz. przestań.

nie można wypełnić całego świata absurdem. 

bo kiedy ty płaczesz. cały świat słyszy. krzyk

i skondensowane cierpienie. i wtedy już nie wiadomo.

czy istniejesz czy cię nie ma. czy znowu wszystkich ośmieszyłaś.

samym oddechem.

zieleń i czerwień do siebie nie pasują. a świat znowu pełen ignorancji

arogancji 

to jeszcze wcale nie jest apogeum

to tylko perfumy od givenchy

teraz jest ciemność. nie widzę. ty mi to zrobiłaś?

jesteś taka inteligentna

a nie wiesz

że teraz 

jesteś tym, którym przysięgłaś, że nigdy się nie staniesz.